De route start bij het bezoekerscentrum en gaat naar de Mirador del Altillo, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op de groen-blauwe Laguna de la Mata. Daarna loop je vrijwel direct tegen een verrassing aan: wijngaarden. Je vraagt je misschien af hoe druiven kunnen overleven in deze zilte grond? Dit zijn de wijngaarden van La Mata. De druiven die hier groeien (voornamelijk de Merseguera en Moscatel) zijn uniek. Omdat de bodem zo zanderig is, kreeg de beruchte druifluis-epidemie in de 19e eeuw hier geen grip op de wortels. Hierdoor staan er nog stokken die letterlijk eeuwenoud zijn. De zilte zeebries geeft de wijn een heel eigen, licht ziltig karakter. Vervolgens voert het pad je naar de vogelkijkhut Cigüeña (kraanvogel). Zelfs als je geen doorgewinterde ornitholoog bent, is dit een mooie plek om even te genieten van de stilte. De lagune is een cruciale stop voor trekvogels. Met een beetje geluk zie je hier de roze flamingo’s statig door het ondiepe water waden, op zoek naar kleine garnalen (die hen hun roze kleur geven). Verder landinwaarts kom je aan karakteristieke, groen geschilderde stenen torens. Dit zijn Palomares (duiventillen). Ze dienden vroeger een dubbel doel. Ten eerste was het houden van duiven een bron van vlees en eieren. Maar belangrijker nog was de columbina (duivenmest). In de arme, zanderige grond van deze regio was dit goud waard als meststof voor de wijngaarden en moestuinen. De route keert terug richting het water van de Laguna de La Mata. Hier vind je de uitkijktoren La Pinada. Verscholen tussen de geurende pijnbomen biedt deze toren je een panoramisch uitzicht over het groenachtige water van het meer. Het contrast tussen het witte zout aan de randen, de groene bomen en de blauwe lucht is op een zonnige dag werkelijk prachtig maar de zonsondergang is nog mooier.