La Isleta del Moro

POI 1 - Natuurreservaat Cabo de Gata.

Cabo de Gata-Níjar, met een oppervlakte van 45,663ha in de zuidoostelijke hoek van Spanje, is het grootste beschermde kustgebied van Andalusië, een wild en geïsoleerd landschap met enkele van Europa's meest originele geologische kenmerken. Het gelijknamige gebergte is de grootste vulkanische rotsformatie van Spanje met scherpe pieken en rotsen in oker-tinten. Het valt steil naar de zee en creëert steile 100 meter hoge kliffen, die worden gespleten door geulen die leiden naar verborgen baaien met witte zandstranden, enkele van de mooiste in Andalusië. Offshore zijn tal van kleine rotsachtige eilanden en, onderwater, uitgebreide koraalriffen vol met zeeleven.Hoge temperaturen (een jaargemiddelde van 18 ° C) en de laagste regenval op het Iberisch schiereiland (gemiddeld 200 mm per jaar) heeft gezorgd voor een groot semi-woestijngebied met karakteristieke struikachtige vegetatie en dwerg-waaierpalmen. Maar het park omvat ook een uitstekende variëteit aan habitats, van kustduinen, stranden, steile kliffen, zoutpannen, een aanzienlijke mariene zone van 12.200 ha, zoutmoerassen, droge steppe in het binnenland en droge rivierbeddingen. Aangewezen als een Unesco-biosfeerreservaat in 1997, herbergt het park een buitengewone rijkdom aan dieren in het wild, waaronder veel zeldzame en endemische planten en een bedreigde fauna. Een van de belangrijkste wetlandgebieden van Spanje voor het fokken en overwinteren van vogels, is de Salinas de Cabo de Gata, de zoutwaterlagune die parallel loopt aan het strand en wordt gescheiden door een 400 m brede zandbank. Deze lagune, gelegen tussen San Miguel en de landtong Cabo de Gata, is van uitzonderlijk ecologisch belang, met name vanwege het vogelleven. De salinas (zoutpannen) zijn de enige die nog steeds in gebruik zijn in het oosten van Andalusië. Feniciërs, Romeinen en Arabieren werden allen aangetrokken door de rijke minerale afzettingen van het gebied, zoals agaat, jaspis en, het belangrijkste, goud, dat werd gewonnen uit de mijnen van Rodalquilar. Een steiger bij Agua Amarga werd gebruikt voor het laden van erts op vrachtschepen. Andere bewoners waren Berber-piraten, die hun toevlucht zochten in deze afgelegen hoek van Andalusië, maar de tientallen uitkijktorens verspreid langs de kust zijn het bewijs van pogingen om hen af te weren